❞ آدم‌ها وقتی در کودکی شنیده نمی‌شن، در بزرگسالی یا بیش از حد توضیح می‌دن، یا کاملاً سکوت می‌کنن. هر دوی این‌ها شکلی از تلاش برای دیده شدنه.
ذهنی که مدام خودش رو قضاوت می‌کنه، فرصت رشد پیدا نمی‌کنه؛ انرژی آدم صرفِ توجیه و دفاع از خودش می‌شه، نه رشد و آرامش.
+ وقتی زیادی خسته باشه، واقعیت رو سیاه‌تر از چیزی که هست تفسیر می‌کنه.❝

❞ خیلی وقت‌ها ناراحتیِ اصلی، از رفتار دیگران نیست، از اینه که «چرا خودم اجازه دادم این اتفاق برام بیفته؟». خشم از خود، یک خشم خاموش و سنگینه که نهایتا می‌تونه به خودتخریبی برسه. ❝

.

• قشنگیش اینه که من همه‌ی اینارو میفهمم، اما متوجه نمی‌شم =))) مغز من از پیاده سازی و اعمال این تفکرات در زندگی روزانه‌ی خودم عاجزه. رفتارها و عادت های ناشی از تراما برای هرکسی می‌تونه قابل قبول باشه الا من :))) مغزم از من خوشش نمیاد.