بعضی آهنگ هارو صرفاً برای ارادت به خود ۱۵-۱۶ سالهام تو پلیلیستم نگهداشتم و سااالهااااست که از گوش دادنشون مشمئز میشم :))) ولی خب دستم به پاک کردن نمیره.
خیلی خیلی بیربط، اما مثل کسایی که آدم مهمی رو از دست دادن و دست به اتاق و وسایلش نمیزنن.
منم دلم میخواد نشونه هایی از زمانی که هنوز "رام هیچ چیز و هیچکس" نشده بودم رو نگهدارم. انگار فقط اینجوری بهم ثابت میشه که اون ورژن از من وجود داشته.
حسم نسبت به بعضی از یادگاری هایی که دارمم همینه. برام نمایانگرِ خود اونموقعم هستن. Not all of them are valuable to me tho.