یه دوره ای ، با خودم میگفتم اشکالی نداره که دوست داشتنی نیستم ! عوضش

یه عده رو دارم که واقعا دوسم دارن ! بعد اینکه ازون یه عده نا امید شدم با خودم گفتم

خب مهم نیست اونم ؛ عوضش ادم تاثیر گذاریــَم ! بعد یک رفتم جلو دیدم نه ،

به اون صورتم تاثیرگذار نیستم :/ بعد دوبار با خودم گفتم اونم مهم نیست ! مهم اینه 

یه استعدادایی دارم که هیشکی نداره مثلا من همیشه سخنور خوبی بودم

تا اینکه یجایی بهم ثابت شد اون استعدادمم نیاز به پرورش داره مثه چی ! اصن استعداد نیس ؛ 

یچیزه تکوینی و اکتسابیه ... با خودم باز گفتم اصن هرچه باشد و نباشد به درک ؛

عوضش ادم مهربون گوگولیه مهربونیــَم ؛ بزارید مسئله رو بازش نکنم و همینطور سربسته بگم که 

کائنات بهم قبولوند که حتی اونم درست نیست ...

خلاصه اینکه الان واقعا چیز جذابی دم دست ندارم واسه افتخار کردن 

ولی به یه نتیجه ای رسیدم که خودم خودمو که دوست داشته باشم ؛ زیاد چیزای دیگه مهم نیستن

خودتونو دوست داشته باشین بابا :)) تش که چی

نخواستیم و ندانستیم و نشد ؛

با همه ی اینها 

تلاشی بی پایان داشتیم برای رسیدن به ابدیت 

برای غرق در خوشی بودن 

تلاش بود که مارا زنده نگاه میداشت ،

با وجود اینکه میدانستیم نشدنیست ؛ محال است ؛ پوچ است 

ولی تلاش مارا زنده نگاه میداشت

و اینگونه دست از تلاش برنداشتیم 

ما به تلاش کردن زنده ایم ؛

حتی با وجود تلخی ها

تلاش امید ماست 

خـوبیهـ مدرسهـ رفتـن تـو تـآبستـون ـاینهـ کهـ

1 مهـر اونقـدری کهـ وـآسهـ بقیهـ shity بنظـر میـآد

وـآسهـ مـآ نیـست 

p.s : کـآزِت ، وـآتـس رـآنگـ ویـد عـآس ؟!